Ζούμε σε μια εποχή όπου η προετοιμασία συχνά παρεξηγείται.
- Αν έχεις φακό στο αυτοκίνητο, είσαι υπερβολικός.
- Αν κοιτάζεις γύρω σου πριν μπεις σε έναν χώρο, είσαι καχύποπτος.
- Αν έχεις ένα εναλλακτικό σχέδιο, είσαι αγχώδης.
Κι όμως, οι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν καλύτερα τις δύσκολες καταστάσεις δεν είναι εκείνοι που ζουν με φόβο. Είναι εκείνοι που έχουν αποδεχθεί μια απλή πραγματικότητα: η ζωή είναι απρόβλεπτη.
Προετοιμασία δεν σημαίνει να περιμένεις ότι θα συμβεί κάτι κακό. Σημαίνει να μην εξαρτάσαι αποκλειστικά από την τύχη.
Ο οδηγός που φοράει ζώνη δεν περιμένει να τρακάρει. Ο άνθρωπος που γνωρίζει τις εξόδους ενός κτιρίου δεν περιμένει μια πυρκαγιά. Ο γονέας που έχει συμφωνήσει ένα σημείο συνάντησης με το παιδί του δεν περιμένει να χαθεί.
Δεν πρόκειται για φόβο.
Πρόκειται για ευθύνη.
Στην καθημερινότητα έχουμε μάθει να προετοιμαζόμαστε για εξετάσεις, για επαγγελματικές συναντήσεις, για ένα ταξίδι ή για μια συνέντευξη εργασίας.
Γιατί λοιπόν θεωρούμε υπερβολή να προετοιμαζόμαστε για μια απρόβλεπτη κατάσταση;
Η προετοιμασία δεν χρειάζεται να είναι σύνθετη, χρειάζεται να είναι συνειδητή.
Να γνωρίζεις πού βρίσκεσαι.
Να παρατηρείς τι αλλάζει γύρω σου.
Να έχεις σκεφτεί δύο ή τρεις εναλλακτικές πριν τις χρειαστείς και κυρίως, να μπορείς να παραμένεις ψύχραιμος όταν οι περισσότεροι πανικοβάλλονται.
Η πραγματική ετοιμότητα δεν φαίνεται στις κρίσεις, αντίθετα χτίζεται πολύ πριν από αυτές. Ίσως τελικά η μεγαλύτερη μορφή αισιοδοξίας να μην είναι η πεποίθηση ότι «σε μένα δεν θα συμβεί». Ίσως να είναι η σιγουριά ότι, αν κάτι συμβεί, θα μπορέσεις να το αντιμετωπίσεις με καθαρό μυαλό.